Kasama Vidhayasai

i'm strong on the surface, not all the way through…

5 Types Of Women Who Aren’t In Relationships And Why February 23, 2015

Filed under: Uncategorized — kasamav @ 10:02 pm

Thought Catalog

Flickr / helgaFlickr / helga

The woman who wants a relationship but just can’t find the right person to have one with

Call her picky, call her superficial, but the various titles you give to this girl don’t change the fact that she hasn’t found “the one.” Chances are she has come across the guy or girl who she so desperately wants a relationship to work with, but she just can’t make it happen. It might be a lack of “spark.” It might be a “just friends” type of vibe. Or maybe she is a superficial, picky bitch who only likes men with six packs. Whatever the reason is, sometimes if a girl hasn’t had many relationships, it doesn’t mean she doesn’t like them or doesn’t want one. She just doesn’t like the prospective men or women she could have one with, or they don’t like her in return. Whether it is…

View original post 424 more words

Advertisements
 

ASEAN Community ประชาคมอาเซียน December 30, 2013

Filed under: Organizations — kasamav @ 11:00 am
Tags: ,

เห็นสื่อไทยพูดกันแต่เรื่อง AEC (ASEAN Economic Community) ประชาคมเศรษฐกิจอาเซียน จนทำให้กลายเป็นเรื่องไกลตัวสำหรับคนทั่วไป อยากบอกให้สื่อพวกนี้ศึกษาให้ถ่องแท้และทำหน้าที่ให้สมบูรณ์กว่านี้ เข้าใจว่าสื่อบางประเภทอาจจะมีข้อจำกัดในการสื่อสาร แต่ถ้านำเสนอข้อมูลให้ครบถ้วนกว่านี้ได้ก็คงดี

AEC เป็นแค่ส่วนหนึ่งภายใต้แนวคิดหลัก คือ ASEAN Community ประชาคมอาเซียน ที่ต้องการให้ทุกคนในภูมิภาคนี้รู้สึกถึงความเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน แชร์ความเหมือนและความต่างกันอย่างสร้างสรรค์ ดูง่ายๆ จาก motto หรือคำขวัญของ ASEAN ที่ว่า “One Vision One Identity One Community” ไม่มีส่วนไหนของ motto ที่พูดเรื่องประชาคมเศรษฐกิจ แต่เน้นที่ความคิดและตัวตนของคนในภูมิภาคที่เป็นหนึ่งเดียวกัน อยากให้สื่อมวลชนไทยสนใจเรื่องศิลปวัฒนธรรมและความเป็นอยู่มากกว่าจะเน้นแต่เรื่องการแข่งขันกันค้าขาย เพราะมันไม่ได้ช่วยสนับสนุนให้เกิดความเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันของประชาชนในภูมิภาคเลย…

Image

http://www.aseansec.org/

 

สถิตทั่วแต่ชั่วดี ประดับไว้ในโลกา… February 9, 2012

Filed under: Diary — kasamav @ 3:28 pm

พฤษภกาสร          อีกกุญชรอันปลดปลง
โททนต์เสน่งคง    สำคัญหมายในกายมี
นรชาติวางวาย      มลายสิ้นทั้งอินทรีย์
สถิตทั่วแต่ชั่วดี     ประดับไว้ในโลกา…

 

หลังจากที่ตาธี (สุธี ประศาสน์วินิจฉัย) เสียชีวิตไปกว่าสองปีแล้ว

เราก็เพิ่งได้ฤกษ์หยิบหนังสือ “จาริกบุญ จาริกธรรม”

ธรรมบรรณาการอนุสรณ์ที่แจกในงานพระราชทานเพลิงศพเมื่อวันที่ ๓๐ พฤศจิกายน ๒๕๕๒ ของท่านมาเปิดดู

โดยก่อนที่จะเข้าสู่เนื้อหาทางธรรม มีประวัติย่อในการทำงานของท่านแสดงไว้ด้วย

 

คุณตาแท้ๆ ของเรา (สุปรีดา ประศาสน์วินิจฉัย) ซึ่งเป็นน้องชายคนเล็กในบรรดาพี่น้อง ๑๐ คน ท่านเสียไปก่อนหน้านี้หลายปีแล้ว

เราเลยไม่ค่อยได้พบปะสังสรรค์กับญาติทางฝั่งแม่มากนัก

แต่ในงานสวดอภิธรรมศพของตาธีที่บ้านซอยราชครู เราเห็นพวงหรีดมากมายทั้งจากเจ้านายแทบทุกพระองค์

รวมถึงข้าราชการชั้นผู้ใหญ่หลายๆ ท่าน เราถึงเข้าใจความหมายที่แท้จริงของกาพย์ด้านบน

 

เพื่อนเราหลายคนรวมทั้งตัวเราด้วย มักมีคำถามว่าเราจะทำดีไปทำไม เกียรติยศมันกินไม่ได้

ยุคนี้ไม่มีแล้วคนที่ทุ่มเทสร้างสมคุณงามความดีเพื่อเกียรติและศักดิ์ศรีของตระกูล

คำพูดที่เราได้ยินบ่อยๆ คือ “แค่เอาตัวเราให้รอดก็พอแล้ว”

เราเข้าใจและเห็นว่ามันก็จริงอยู่

แต่เมื่อเราไปร่วมงานพระราชทานเพลิงศพของตาธีแล้ว

เราจึงเริ่มเข้าใจการปลูกฝังทางความคิดที่ถ่ายทอดสืบต่อกันมา

 

ราชทินนามอาจไม่สำคัญนักในยุคที่คนวัดคุณค่ากันที่เงินและวัตถุ

แต่สำหรับคนในตระกูลนั้นมันคือความภาคภูมิใจชั่วลูกชั่วหลาน

เราอาจไม่ได้มีส่วนร่วมใช้นามสกุลของแม่

แต่เราก็ยินดีที่บรรพบุรุษของเราทั้งทางพ่อและทางแม่ ต่างสร้างแต่คุณความดีไว้ให้ลูกหลานได้ภูมิใจ

หน้าที่ของเราคือรักษามันไว้ให้ดีและพยายามเสริมสร้างคุณความดีนี้ไว้ต่อไป

 

มันคือคำตอบของการทำดีที่เราไม่เข้าใจมาตลอด

คนอื่นอาจจะรู้หรือไม่รู้ว่าเราทำอะไรบ้าง

แต่ผลจากการกระทำของเราจะถูกจารึกไว้เมื่อเราจากไป

คนจะจดจำเราแบบไหนขึ้นอยู่กับการกระทำของเราเอง…

 

คิดถึงบ้าน… March 6, 2011

Filed under: Uncategorized — kasamav @ 9:36 pm

ตอนเย็นโทรไปคุยกับพ่อแม่แล้วรู้สึกว่าเค้าแก่มากแล้ว
อยากกลับไปอยู่บ้านใช้เวลากับท่านให้นานที่สุด
อยากไปเที่ยวเล่นเดินขึ้นเขาไปดูน้ำตกกับพ่อแม่
ไปกางเต้นท์นอนดูดาว ช่วยแม่ทำกับข้าวให้พ่อกิน
คิดถึงบ้านจังเลย…
ถึงแม้ว่าจะย้ายบ้านบ่อยๆ จนไม่รู้ว่าบ้านจริงๆ อยู่ที่ไหน
แต่คำว่าบ้านมันคือครอบครัวและความผูกพันต่างหากที่อยู่ในใจตลอด…

 

39 Ways to Make Your Love Last and Last February 14, 2010

Filed under: A LoVE StoRy — kasamav @ 10:27 pm

 

39 Ways to Make Your Love Last and Last
Finding the right guy is up to you, but once you do, here are some little and some bigger ways you can strengthen your love — from activities to do once a week, to things to do together once in a lifetime.

 

คืนที่ดาวเต็มฟ้าฉันจินตนาการเป็นหน้าเธอ… July 7, 2009

Filed under: A LoVE StoRy — kasamav @ 6:34 pm
 
ทะเลาะกันอีกแล้ว…
คราวนี้เรามันบ้าไปเอง
เครียดกับการพรีเซ็นต์และสอบปลายภาคที่ใกล้เข้ามาทุกที
รู้สึกว่ายังไม่พร้อมซักอย่าง จะทำยังไงดีหนอ…
 
งานนี้ไม่มีใครช่วยได้ ต้องพึ่งตัวเองอย่างเดียว
แต่ก็เหนื่อยและท้อ ไม่อยากจะทำอะไรแล้ว
อยากอยู่นิ่งๆ ใช้เวลากับคนที่เรารัก
แต่เค้าก็คงไม่กลับมาแล้ว…
 
เราต่างก็มีความงี่เง่าไม่น่ารักกันทุกคนใช่มั้ยนะ
หรือว่าเราไม่ยอมโตเป็นผู้ใหญ่ซักที
ทำไมเราถึงเอาแต่ใจและขี้แยจังเลย…
 
 
คืนนี้พระจันทร์เต็มดวง
อยากออกไปเดินเล่นที่ชายหาด
อยากชวนกันไปเที่ยว ไปเดินออกกำลังในสวน
ไปถีบเรือเป็ดน้อยจนเหนื่อย
ว่ายน้ำเล่นตอนฝนตก จุดดอกไม้ไฟเล็กๆ
นอนคุยกันตอนเช้า ไปไหว้พระที่โบสถ์  
 
ไม่รู้ว่าอะไรทำให้เรื่องระหว่างเราเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้
รู้แต่ว่าเมื่อก่อนเราเคยใช้เวลาดีๆ ด้วยกัน
มีความสุขกับความทรงจำที่แสนดีและไม่อยากให้มันจบลงเลย
 
ไม่ว่าอนาคตจะเป็นยังไง
ก็จะขอจดจำแต่เรื่องดีๆ และความดีที่มีให้…
 
ขอบคุณนะคะ ขอบคุณมากจริงๆ
 
 
 
 

งง May 3, 2009

Filed under: Diary — kasamav @ 1:07 am
เพิ่งผ่านช่วงเวลาแห่งการทำงานหนักที่สุดตั้งแต่ไปทำงานที่นี่
กลับดึกตื่นเช้า แทบไม่มีเวลากินข้าว
 
ไม่ได้เช็คเมลหรือเล่นเน็ตเลย
กลับบ้านหัวถึงหมอนก็หลับเป็นตาย
 
ระหว่างนั้นต้องไปสอบสัมภาษณ์เข้าเรียนต่อ
เลยโชว์โง่ไปแบบงูๆ ปลาๆ เพราะไม่มีเวลาเตรียมตัว
 
แต่ฟ้ายังปรานีในที่สุดก็ได้รับข่าวดี
วันนี้ไปปฐมนิเทศน์มา มองเห็นงานหนักรออยู่มากมาย
 
ทั้งกิจกรรมและการบ้านที่ดูจะหนักหน่วง
ได้แต่ภาวนาขอให้ทุกอย่างผ่านพ้นไปด้วยดีเถอะนะ
 
ก็ไม่ได้ท้อตั้งแต่เริ่มต้น
แต่ตอนนี้เริ่มงงๆ (อีกแล้ว) ว่าเราต้องการอะไรกันแน่
 
ชีวิตที่ผ่านมาพยายามทำในสิ่งที่ให้ความรู้สึกดีๆ
ตั้งแต่หาความก้าวหน้าในการทำงาน
เก็บเงินซื้อคอนโด ซื้อรถ ไปเที่ยว
จนสอบเข้าเรียนต่อได้
 
แต่ทำไมตอนนี้กลับไม่รู้สึกดีๆ
รู้สึกไม่อิ่ม ทั้งๆ ที่ควรจะอิ่ม
คิดว่าน่าจะพอใจได้แล้ว แต่ก็ยังไม่พอใจอยู่ดี
 
งง…
 
ทำไมล่ะวะเนี่ย???
 
ก็พยายามทำทุกอย่างแล้วทำไมยังเหงา เศร้าอยู่
หรือว่าเราเป็นพวกซึมเศร้า
 
กลับมานอนไม่หลับอีกแล้ว
ไม่เข้าใจตัวเองเลย…
 
ไปโบสถ์ก็รู้สึกว่าจิตใจสงบนิ่งดี
แต่ไม่ใช่ความสุข ความอิ่มเอมเปรมปรีดิ์
 
หรือที่จริงความสุขมาอยู่ตรงหน้าแล้ว แต่เราไม่รู้จักมันนะ
แล้วความสุขหน้าตาเป็นยังไงล่ะ?
อยากรู้จักจัง…
 
งงๆ